SURYA DEVO NAMO NAMHA

सुर्य देवो नमो नमः 

आज मला मावळतीचा सूर्य खूपच आवडला. किती मनोहर रंग दिसत होते आकाशात. निळा , केशरी, पिवळसर, काळपट सर्व रंग एकमेकांच्या सीमा सांभाळत आकाशात जमले होते. वाटल, अरे  आज काय रंगाची मैफिल आहे का काय ? सूर्याच ते अस्ताला जाण पाहताना वाटलं कि जणू एखाद खोडकर मुल दिवसभर आपल्या अंगणात खेळतंय,  अन आता आईची हाक येतीये म्हणून घरी जातंय.  सूर्याची रूपं तरी किती दिसावीत या उन्हाळ्यात ? सकाळचा लडिवाळपणा , हळूहळू जवळ येउन कुशीत शिरणारी त्याची किरणं मग ऐन दुपारी माथ्यावर आल्यावर तरणाबांड  अन सळसळत्या उत्साहाने संपूर्ण चराचरावर स्वतः च वर्चस्व गाजवणारी त्याची किरणं , संध्याकाळी दमून भागून सार काही अनुभवाने जाणून हळूहळू आपल साम्राज्य आवरू लागलेली त्याची किरणं. पण त्यात निराशा नाही तर पुन्हा नव्या  उत्साहाने, नव्या जोमाने प्रगट होण्याचा त्याचा निश्चय दिसतो. खरच हा निसर्गच आपल्याला सार काही शिकवतो नाही का ? 

दिवस रात्र , वर्षानुवर्ष हा खेळ रोज चालू आहे. कसल्याही परतफेडीची अपेक्षा न ठेवता हा सुर्य रोज आपल्यासाठी उगवतो अन मावळतो देखील केवळ आपल्याच सुखासाठी. त्याच्या अस्तित्वाने तर सार जीवनच फुललंय. नवनिर्मितीची प्रक्रिया होते. उर्जा मिळते. देवत्व किंवा देव या पेक्षा वेगळा कुठे असतो नाही का ?